Fitnessowisko

Swoją przygodę z fitnessem zaczęłam od stepu, zumby, zajęć typu ATC, smukła linia, fitball. Największym koszmarem była dla mnie końcówka i ćwiczenia na brzuch. Wydawało mi się, że bardziej męcząco już nie może być.

Po jakimś czasie te zwykłe ćwiczenia fitnessowe przestały mi wystarczać, zdecydowałam się na treningi personalne na siłowni, okazało się, że może być o wiele ciężej, po raz pierwszy zrozumiałam, że strumienie potu to żadna metafora (wtedy też nauczyłam się zmywać makijaż przed ćwiczeniami). Przy okazji poznałam swoje możliwości i nauczyłam się, że nie mogę zbyt dużo fikać z poziomu do wyskoku (burpees nie dla mnie, bo mdleję).

Od kilku miesięcy zachciało mi się być hardkorem i zapragnęłam crossfitu. Na razie znam swoje możliwości i tam się jeszcze nie pcham ;) Dwa dni temu koleżanka z pracy, która sama dużo ćwiczy (w tym crossfit właśnie) namówiła mnie, żebyśmy poszły do klubu, który niedawno odkryła. Był wtorek wieczorem, najbliższa możliwość - środa 9:30 trening obwodowy. No to idziemy!

Pierwsze ojej - trening obwodowy odbywa się w tej samej sali co crossfit. Drugie ojej - o hesusie umrę, boże tu są kettle większe od mojej głowy.

Zaczynamy. 8 osób, 8 stacji. Część tak jak ja nie wszystko może zrobić (nieszczęsne skakanie), część chodzi już na te zajęcia od dawna.

Pierwszą serie i 8 stacji zrobiłam. Przerwa, część na brzuch i druga seria. Zaczynało mi się robić źle, podeszłam do prowadzącej, powiedziałam, że czuję, że padnę i chyba tej drugiej serii nie zrobię (ale czułam wewnętrzny wstyd). A ona do mnie - ale spróbuj chociaż, zrób mniejszy zakres, mniej powtórzeń, szkoda treningu ;) O dziwo zmotywowało mnie to bardzo, zabrałam się do roboty, w czasie ćwiczeń prowadząca do mnie podchodziła i chwaliła, poprawiała, modyfikowała dla mnie ćwiczenia, żebym dała radę. Zrobilam praktycznie wszystko, przetrwałam i na koniec byłam z siebie niesamowicie dumna. 

No i okazało się jak zwykle, że jestem w stanie zrobić o wiele więcej niż mi się wydaje, trzeba tylko nade mną stanąć i powiedzieć mi, że przecież mogę i zrobię.

W połowie zajęć myślałam, że no cóż, już tu się chyba nie pojawię, ale z pomocą przyszedł mi Greg, mówiący w mojej głowie:

W przyszłą środę, 9:30 melduję się gotowa na kolejny wycisk. Zajęcia, prowadząca, ludzie zrobili na mnie super wrażenie, zero konkurencji, każdy skupiony na sobie i nastawiony do reszty bardzo serdecznie.

A dzisiaj... Czuję, że boli mnie każdy mięsień na plecach (skąd tam jest tyle mięśni?!), ale przede wszystkim czuję dumę, że przetrwałam i wiem, że będę uparcie na te zajęcia przychodzić i w końcu wykonam wszystkie ćwiczenia.

Jutro o 7 rano joga :)

1. Podstawowy problem polega na tym, że organizm najzwyczajniej w świecie nie rozpoznaje przetworzonych produktów jako jedzenia. Nie jest biologicznie przystosowany do odbioru tego typu pokarmów, w związku z czym nie potrafi zrobić z nich użytku.
   Dopiero spożywanie 'prawdziwego', nieprzetworzonego jedzenia sprawia, że organizm wykorzystuje je tak, jak został do tego zaprogramowany, spalać kalorie, zamiast je magazynować oraz dawać odpowiednie sygnały komórkom i hormonom, umożliwiając ich prawidłowe funkcjonowanie.
   
   
2. Ogromna ilość gotowych pokarmów, nawet, jeśli etykieta mówi inaczej (mmm, pyszna zupka/kotlet/cokolwiek), składa się w większości ze zbóż: pszenicy, soi lub/i kukurydzy. Zalecam więc czytać etykiety, ponieważ kolejny raz, możemy mieć wrażenie, że dostarczamy organizmowi tego, co trzeba, zaś w rzeczywistości karmić go nierozpoznawalnymi i w dużym stopniu bezwartościowymi składnikami.
   
   
   
   
   Produkty z rafinowanych ziaren powodują ostry wzrost poziomu cukru we krwi i gwałtowne wyrzuty insuliny, prowadzące do insulinoodporści i cukrzycy.  Ich regularne przyjmowanie może doprowadzić do przewlekłego stanu zapalnego naczyń krwionośnych, grożącego zawałem i wylewem. Powodują one także tycie, ponieważ trudno się nimi nasycić.
   
   Ponadto, kukurydza i pszenica bardzo szkodzą gospodarce insulinowej.
   Do dobrych ziaren zaliczają się z kolei jęczmień i owies, ten pierwszy jest między innymi doskonałym źródłem selenu, niezwykle istotnego dla produkcji hormonów tarczycy.
   
   
3. Spożywanie dużej ilości cukrów i tłuszczów sprawia, że w organizmie uwalniane są "opioidy endogenne", czyli coś w typie naturalnej (nie mylić z 'dobrej' czy 'zdrowej') morfiny, dającej uczucie haju i powodującej klasyczne uzależnienie. Skutki uzależnienia od jedzenia nie wymagają chyba komentarza.
   
   
   
   
   
4. Im bardziej przetworzone jedzenie, tym większa jego ingerencja w naszą neurochemię, nakręcającą postępującą ochotę na coraz większe ilości jedzenia.
   
   

   (źródło: proactivenutrition.net)

5. W puszkach z jedzeniem i napojami znajduje się substancja chemiczna, zwana Bisfenol A (BPA). Zaburza ona gospodarkę hormonalną, zwiększa ryzyko raka piersi i prostaty, bezpłodności, PCO, insulinoodporności oraz cukrzycy! Ponadto, nawet jej niewielkie dawki, powodują powstawanie nowych komórek tłuszczowych oraz zwiększania ich rozmiarów.
   
   

   (źródło: kreszowiceone.pl)

   
   
6. Wysokofruktozowy syrop kukurydziany (HFSC) - najpopularniejsza (czytaj: najtańsza) substancja słodząca, dodawana aktualnie niemalże do wszystkiego. Ma wiele 'zalet', jedną z nich jest to, że powoduje zwiększone łaknienie nawet 24 godziny po jej spożyciu. Podnosi on także poziom trójglicerydów, które blokują działanie leptyny, odpowiedzialnej za poczucie sytości i zaprzestanie jedzenia.
   
   
7. Sztuczne substancje słodzące czyli to, co łatwo znajdziemy we wszelkiego rodzaju produktach light. Te przysmaki powodują z kolei ryzyko wystąpienia zespołu metabolicznego. Picie zaledwie JEDNEJ puszki napoju light dziennie zwiększa je aż o 34%! Organizm przestaje kojarzyć słodycz z kalorycznością, w związku z czym przestaje reagować na wysycenie faktycznie kalorycznymi pokarmami - nie rozpoznaje kaloryczności produktów i w efekcie jemy do upadłego, tyjemy, jemy kompulsywnie, a organizm nie mówi STOP.
   Co więcej, kalorie te nie są spalane, ponieważ organizm jest nauczony, że słodkie nie dostarcza kalorii, więc nie ma potrzeby uruchamiać mechanizmów spalających.
   
   

   (źródło: kobieta.gazeta.pl)

   
   
8. No i na deser, aspartam, najpopularniejszy słodzik, może powodować trwałe uszkodzenie ośrodka apetytu w mózgu!

(źródło: pl.wikipedia.org)

Wiedzę do tego tekstu oparłam w dużej mierze o książkę trenerki Jillian Michaels "Opanuj swój metabolizm" - bardzo polecam. Lojalnie uprzedzam, że czyta się ją z przerażeniem :)